3.8 Miniblog: Het was goed bedoeld

“Ik help je wel even”

Er reikt een hand naar je dienblad. Voor je het weet is het te laat en sluiten de twee handen zich om de biertjes die aan de rand van je dienblad staan. In slow-motion voel jij je dienblad kantelen, de drankjes voor het twaalfje in de hoek glijden van het dienblad af. Het is natuurlijk allang te laat, maar toch schieten er binnen een aantal seconden 1001 gedachten door je hoofd. 

Met luid gekletter landt alles op de vloer, glasscherven schieten alle kanten op en de inhoud van de glazen springt op. Over jezelf, maar misschien nog wel erger ook over de gasten. En het meest frustrerende is nog dat je er zelf helemaal niets aan kon doen. 

Terwijl de meneer, die zo vriendelijk was je even te helpen, met rood aangelopen oren zachtjes mompelt dat het hem spijt, schiet je snel naar de keuken om een vers sopje te pakken. Tegelijkertijd voel je de ogen van de rest van de gasten branden in je rug. Waarom moet dit nu weer bij jou gebeuren?

Weet je wat hier zo mooi aan is? “Niet lullen maar poetsen” wordt hier even in de praktijk gebracht. Natuurlijk ben je in je hoofd even geïrriteerd om de beste man die weer zo nodig moest “helpen”. Maar in plaats van er een punt van te maken, ga je meteen aan de slag om het op te lossen. Gelukkig hebben de omzittenden wel begrip, en wordt jou niets kwalijk genomen. Dat zou er nog eens bij moeten komen. 

Horeca is balanceren, draaien, stapelen, poetsen, rennen, springen, vliegen, duiken en tegelijkertijd doen alsof er niets aan de hand is. Een groot deel van de mensen heeft eigenlijk geen idee wat er allemaal bij komt kijken. 

Natuurlijk moet jij alle fysieke vaardigheden onder de knie hebben, maar de echte vaardigheid is: doen alsof het allemaal een eitje is en dat alles vanzelf gaat. 

Klik op de onderstaande knop om door te gaan naar de volgende pagina. Succes!